ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਭੰਡਾਰੀ (ਸਟੋਰਕੀਪਰ) ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਮਾਨਦਾਰ, ਸਾਦਾ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਰਧਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਸਮਾਨ ਮਿਣ ਕੇ ਵੰਡਦਾ, ਤਾਂ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੇਰਾ, ਤੇਰਾ" — ਭਾਵ "ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਉਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ — ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ਾਹੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੰਡਾਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਪਰ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ — ਭੰਡਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਥਰਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਭੰਡਾਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਇੰਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ?" ਨਿਮਰ ਸਿੱਖ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਬੱਸ 'ਤੇਰਾ, ਤੇਰਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਭ ਉਸੇ ਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖਾ ਹਾਂ।"
ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਇਸ ਭਗਤੀ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਹ ਉਸ ਸਿੱਖ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
"ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ 'ਤੇਰਾ ਹੀ ਤੇਰਾ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਆਪ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।"