ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ, ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਯੋਧਾ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ: ਇੱਕ **ਮੀਰੀ** (ਦੁਨਿਆਵੀ ਸ਼ਕਤੀ) ਲਈ ਅਤੇ ਇੱਕ **ਪੀਰੀ** (ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ) ਲਈ।
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੇਰ ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬੇਵੱਸ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ **ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ**, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਤ-ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਦਿੱਬ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
"ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਬਣੋ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਹੌਂਸਲੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਾਓ।"