ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਸੀ। ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦਿੱਬ ਕੁਝ ਸੁਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ?"
ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਿਖਾਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਸ ਦਿੱਬ ਬਾਣੀ – ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ – ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੱਚਾਈ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਗਏ, ਉੱਥੋਂ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗ਼ਰੂਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਦਲਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਚੁਣੌਤੀ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ। ਵਿਦਵਾਨ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਦਿੱਬ ਗਿਆਨ ਹੰਕਾਰ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਰਤਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
"ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਸਿਰਫ਼ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਦਿੱਬ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜੋ ਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਮਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।"