ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਇ ਜੀ, ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਆਪਣੀ ਡੂੰਘੀ ਦਇਆ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਸੁਭਾਅ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਸੇਵਾਦਾਰ ਤੋਂ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਘੜਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਹ ਡਿੱਗ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਡਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਇ ਜੀ ਨੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਦਿਆਲਤਾ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਣ ਗਿਆ – ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮੁਆਫ਼ੀ ਚੁਣਨਾ, ਅਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ।
"ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਇ ਜੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਦਇਆਵਾਨ ਦਿਲ ਉਹ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।"