ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਇ ਜੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਗੁਰੂ ਸਨ। ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਅਤੇ ਦਿਆਲਤਾ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੀਵਨ ਜੀਵਿਆ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਆਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ-ਬੋਲੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਇ ਜੀ ਗੁਰੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲਾਏ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੁਰਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੋਲਾ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਝਾੜੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਫੁੱਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।"
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੂਹ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ – ਜਿੰਨੀ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਵੇ, ਉੰਨੀ ਹੀ ਵੱਧ ਨਿਮਰਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
"ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਇ ਜੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।"