ਇੱਕ ਵਾਰ ਏਮਿਨਾਬਾਦ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਲਾਲੋ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਵਿਅਕਤੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਤਰਖਾਣ ਸੀ, ਭਾਵ ਉਹ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤਾ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਇੱਕ ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ, ਏਮਿਨਾਬਾਦ ਆਏ। ਭਾਈ ਲਾਲੋ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ — ਸਿਰਫ਼ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਬੋਲੇ, "ਇਹ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਲਿਕ ਭਾਗੋ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਘਰ ਅਤੇ ਕਈ ਨੌਕਰ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਹੰਕਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਰੀਬਾਂ ਤੋਂ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਨਾਲ ਪੈਸਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਲਿਕ ਭਾਗੋ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭੋਜ 'ਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਲਿਕ ਭਾਗੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਦੇ ਘਰ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਖਾਧਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਏ?"
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਾਈ ਲਾਲੋ ਦੇ ਘਰੋਂ ਇੱਕ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭੋਜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰੋਟੀ ਲਿਆਓ।" ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਰੋਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਈਆਂ।
ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ! 😲 ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਭਾਈ ਲਾਲੋ ਦਾ ਭੋਜਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਲਿਕ ਭਾਗੋ ਦਾ ਭੋਜਨ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।"
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ:
"ਇਮਾਨਦਾਰ ਕੰਮ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਈ ਲਾਲੋ ਵਾਂਗ ਬਣੋ!"