ਸੱਜਣ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਆਦਮੀ ਸੀ ਜੋ ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦਾ, ਇੱਕ ਸਰਾਂ ਬਣਵਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਰਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਅਤੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਜਣ ਦੀ ਸਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਸੱਜਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿੱਘਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਧੋਖਾ ਦੇ ਸਕੇਗਾ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸੱਜਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ।
ਉਸ ਸ਼ਾਮ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਬਦ ਗਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੱਚ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਸੱਜਣ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ। ਇੰਝ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਸੱਜਣ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ, ਗੁਰੂ ਜੀ। ਮੈਂ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਬਦਲੋ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਜੀਓ।"
ਸੱਜਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤੀ ਦੌਲਤ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
"ਸੱਚ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੁਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਚੰਗਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।"