ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੁਰੂ ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਹੰਕਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ ਗੁਰੂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਹ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੂ ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਬਾਲਕ ਹੀ ਸਨ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਬੋਲੇ, "ਜੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਬੰਦਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸਮਝਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਛੱਜੂ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਅਣਪੜ੍ਹ ਅਤੇ ਨਿਮਰ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੱਜੂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਸਭ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਛੱਜੂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਿੱਬ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
"ਗੁਰੂ ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਰੁਤਬੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।"