ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਇ (ਬਾਲ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ) ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਟਨਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਸਿਆਣਪ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਨੂਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਬਿਰਧ ਮਾਤਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਿਰਧ ਅਤੇ ਗ਼ਰੀਬ ਔਰਤ ਬਾਲ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬਾਲ ਗੁਰੂ ਕੋਈ ਆਮ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਲਿਆਈ – ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਇੱਕ ਸੁੱਕੀ ਰੋਟੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਰੋਟੀ ਬੜੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਭੇਟ ਹੈ।"
ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ ਸਗੋਂ ਸੰਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਹਰ ਭੇਟ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਕਾਰ ਜਾਂ ਕੀਮਤ ਨੂੰ।
"ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।"