ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ

ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ – ਸ਼ਹਾਦਤ ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ

ਭਾਰਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹਮਲੇ ਦੌਰਾਨ, ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਦੁੱਰਾਨੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਅਫ਼ਗ਼ਾਨ ਕੰਟਰੋਲ ਹੇਠ ਲਿਆਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੈਮੂਰ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਜਰਨੈਲ ਜਹਾਨ ਖ਼ਾਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਸੂਬੇਦਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਮਈ 1757 ਵਿੱਚ, ਜਹਾਨ ਖ਼ਾਨ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪਝੰਤਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਡਰ ਯੋਧੇ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਥਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲ ਕੂਚ ਕੀਤਾ। ਤਰਨਤਾਰਨ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ-ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੰਡੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਜੋ ਲੜਨ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਹਰ ਸਿੰਘ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਇਆ।

ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਪੜ੍ਹਿਆ:

"ਜਉ ਤਉ ਪ੍ਰੇਮ ਖੇਲਣ ਕਾ ਚਾਉ॥ ਸਿਰੁ ਧਰਿ ਤਲੀ ਗਲੀ ਮੇਰੀ ਆਉ॥"

"ਇਤੁ ਮਾਰਗਿ ਪੈਰੁ ਧਰੀਜੈ॥ ਸਿਰੁ ਦੀਜੈ ਕਾਣਿ ਨ ਕੀਜੈ॥"

ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ, ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਮੁਗ਼ਲ ਜਰਨੈਲ ਜਮਾਲ ਖ਼ਾਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਡੂੰਘੀ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਫਿਰ ਉੱਠੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀਸ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਖੰਡਾ ਫੜੀ, ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪਾਠ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।

ਮੁਗ਼ਲ ਫ਼ੌਜ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਪਹੁੰਚੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਾਦਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਿੱਖ ਫ਼ੌਜਾਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਹੋਣ ਤੱਕ ਲੜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।

ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਹੌਂਸਲੇ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਇੱਕ ਸੰਗਮਰਮਰ ਦੀ ਅੱਠਕੋਣੀ ਸਿੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।