ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਮਾਈਸਰਖਾਨਾ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਪੰਧੇਰ ਆਏ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਬਾਅਦ ਪਹੁੰਚੇ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਮਖੌਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗ਼ਰੀਬ ਘੁਮਿਆਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਉੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਬੇਅਦਬੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਅਲੀ ਸ਼ੇਰ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਪੰਧੇਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਕੌਣ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਡਲੀਆਂ ਗੁੜ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਭੇਟਾ ਵਜੋਂ ਜੁਟਾਏ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਅਲੀ ਸ਼ੇਰ ਕਲਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮਾਫ਼ੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ — ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਦਿਆਲੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਭੇਟਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲੀ ਹੱਥ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਕੋਲ ਗਏ।